Stres. Oczywiście na pewno jest tak, że jeżeli zbliża się deadline, to człowiek staje się niezwykle produktywny. Ale jeżeli jest tak, że musisz siedzieć do piątej rano i szef o tym nie wie, to moim zdaniem jest coś nie tak. Ludzie lubią przypisywać sobie nadludzkie możliwości. Jeżeli ktoś usłyszy: “po nieprzespanej nocy Twoja produktywność drastycznie maleje i dużo częściej będziesz popełniał błędy”, to mówi sobie: “może i tak, ale mi jedna noc nie zaszkodzi… zresztą wcale nie czuję się wcale zmęczony!”. Każdy lubie sobie mówić, że jego to nie dotyczy.

A prawda jest taka, że o ile podczas szybkiego “sprintu”, kiedy siedzisz po 10 godzin dziennie i zarywasz noce, może i zrobisz coś szybciej. Tylko istnieje duża szansa, że zrobisz wtedy więcej błędów albo coś źle zaprojektujesz i wtedy to co zyskałeś będziesz musiał stracić na poprawianie błędów i refaktoryzację. No dobra…. ale nie zawsze jest tak źle, prawda? Niekoniecznie trzeba zrobić aż tak dużo błędów? Może i nie, ale wszelkie badania wskazują na to, że czas potrzebny na regenerację jest dużo większy niż to co zyskałeś.

Jeżeli musisz zarwać noc albo jeszcze gorzej, robić tak przez dłuższy czas, to znaczy że coś jest nie tak i trzeba to poprawić. Jeżeli boisz się powiedzieć o tym szefowi, to śmiem twierdzić, że z szefem coś jest nie tak.

Wywodzę się z małego miasta, gdzie po lekturze jednej książki o programowaniu wiedziałem więcej niż wszyscy nauczyciele w mojej stronie.

Może to mnie poniekąd zniechęciło szukania mentora. Nikt taki na horyzoncie przez długi okres się nie pojawił. Obecnie też takiego mentora nie widzę.

Dla mnie mentor to powinna być osoba, która mnie przytłacza rozmiarem swojej wiedzy… wie o rzeczach, potrafi je zastosować a nawet napisać o których ja nawet nie słyszałem.

W sumie nasuwa mi się na myśl tylko jedna taka osoba i jest to jeden z moich przełożonych. Problem jest jednak w tym, że nasze kontakty są związane tylko z pracą. Trudno mi sobie wyobrazić, to by on nagle potrafił by mi poświęcić tyle czasu…

inna sprawa jest taka, że przed nim jako przed moim przełożonym ciągle jednak czuje mały wstyd przed pytaniem o pewne rzeczy. Wolę chyba jednak zgrywać tego co wie… choć zdaje sobie sprawę, że korzyść przynosi działanie wręcz odwrotne.

Nie wstydzę się już pytać moich współpracowników nawet o głupoty. Zauważyłem, że to w znaczący sposób zwiększyło moją prędkość uczenia się.

generalnie artykuł bardzo trafny.
chyba sobie dodam Twojego do RSSa ;)

A to już musisz samego autora spytać. Nie rozumiem co to ma do treści tego wpisu. Książka po prostu była dobra, każdy ją polecał, ludzie ją czytali i polecali dalej. Ot cała tajemnica.

“Jest to bzdura, wystarczy zainteresować się trochę psychologią czy technikami rozwoju człowieka (np. NLP), żeby wiedzieć że najszybciej się czegoś nauczy jeżeli odpowiednio się zmotywuje (w pozytywnym znaczeniu, np. poprzez postawienie jasnych celów, zidentyfikowaniu ich korzyści itp.).”

To wytłumacz mi czemu student potrafi w noc przed egzaminem więcej się nauczyć, niż przez cały semestr? O stresie nie mówię tu oczywiście w przypadku, gdy ktoś stoi za naszymi plecami i leje nas batem jak tylko przez chwilę będziemy się obijać.

Ja mówię o sytuacji, w której nie ma czegoś takiego, że czegoś nie możesz robić. Masz to po prostu zrobić, albo masz się nie pokazywać. Najbardziej chyba znany wszystkim przykład: projekt/praca na uczelnie. Masz cały miesiąc, ale siadasz jednej nocy i piszesz do rana. Nie dopuszczasz do siebie możliwości nie zrobienia projektu – nie zrobisz, to lepiej nie pokazuj się profesorowi na oczy i tyle. Chyba, że ktoś jest leszczem i się podda – takie rozwiązanie też jest :)

To wytłumacz mi teraz jak te najwybitniejsze dzieła stawały się wybitne.

“W stresie najszybciej się uczysz”

Jest to bzdura, wystarczy zainteresować się trochę psychologią czy technikami rozwoju człowieka (np. NLP), żeby wiedzieć że najszybciej się czegoś nauczy jeżeli odpowiednio się zmotywuje (w pozytywnym znaczeniu, np. poprzez postawienie jasnych celów, zidentyfikowaniu ich korzyści itp.).