Kamil Grabowski Weblog

Kamil, ogólnie jak najbardziej się z Tobą zgadzam. Uważam, że ludzie często źle podchodzą do studiowania. Zamiast wyciągnąć z tych 5u lat wiedzę jak się mają uczyć i gdzie szukać rozwiązań, poświęcają masę czasu na bezrefleksyjne rycie do egzaminów. Dwa tygodnie i 15 piw później już nie pamiętają nawet z czego był egzamin ;)
To czego mnie osobiście nauczyły studia to metodologie robienia badań i logiczne myślenie – wiązanie wątków z różnych dziedzin, krytyczna analiza itp. Ale ja się chyba nie powinienem wypowiadać, bo kończyłem studia humanistyczne :)

nie wiem czy wiesz koziołek, ale owszem praktyki istnieją jako obowiązek w trakcie studiów informatycznych, także zalecam mały update w tej sprawie ;)
a co do posta, to niestety tylko częściowo można przyznać rację autorowi. Przykład ze wzorami co podałeś chłopie, to nie obraź się, ale troszkę chybiony. To jest akurat wzorcowy przykład, gdzie mając problem, wyprowadzasz sobie sam wielokrotnie wzór rozwiązania tegoż problemu, pojmujesz go – bo w końcu od podszewki go analizujesz – i potem free to go, możesz go uzywać kiedy dusza zapragnie :) a jeśli ten hipotetyczny problem spotka Cie w nieoczekiwanej sytuacji, to google moze Ci nie pomóc i jedynym ratunkiem będzie głowa i pamięć ;) także tak jak skomentował rogal (jak mniemam): studia mają za zadanie pokazać siatkę powiązań pomiędzy rozwiązywaniem pewnych spraw i nabywaniem umiejętności. Ot cały sekret studiów :) a technologie i narzędzia informatyczne oczywiście sam juz opanowywujesz zazwyczaj, bo na studiach rzadko jest tyle czasu, przy takiej róznorodności, żeby wszystko omówić i pokazać.
Wiec wydaje mi sie, ze Twoje y3ti podejście co do studiów jest błędne, natomiast do “robie to co lubie i wiem, jak byc w tym dobrym” to jak najbardziej ok :)

Jakbym czytał własne myśl. Podzielam twój pogląd stary w 100%. Kierunek informatyka i jego specjalizacje powinny być bardziej wyprofilowane tak aby odpowiadały konkretnych stanowiskom pracy a nie tak jak na pierwszym roku trochę podstaw fizyki, jakaś analiza czy dyskretna itd. “To wszystko jest wam potrzebne” powiedziałby jakiś profesor czy doktor z matematyki dyskretnej a w prawdziwej robocie nawet cienia nie będzie po tym. Bo to oprócz pewnej grupy programistów nie jest reszcie informatyków potrzebne, koniec kropka.

Drugą sprawa, i może to moja subiektywna ocena, jest pewnego rodzaju stagnacja starszego pokolenia prowadzących na studiach informatycznych. To co napisałeś o tym pisaniu programu na kartce to jest igła w stogu siana takich rzeczy. Też miałem okazję spotkać się z jednym docentem, który za każdy średnik obcinał punkt ( Pascal ), kazał się uczyć na pamięć schematów Wirtha. Ta grupa ludzi zamiast zasiewać ziarna ciekawości, pokazywać nowe sposoby myślenia, zaznajamiać z nowatorskimi narzędziami programistycznymi, zakorzenia w nas strach przez kartka papieru, długopisem i nazwą przedmiotu “Wstęp do programowania” albo “Algorytmika i programowanie”.

A ja powiem tak: Nie zgadzam się z autorem tekstu. Wystarczy wejść na pierwszą lepszą stronę z ofertami pracy i zobaczyć, że jedyne co się powtarza to “wymagane wykształcenie wyższe” i “wymagana znajomość języka angielskiego”. Pracodawca otrzymując 50 ofert od szukających pracy od razu odrzuci tych bez “wyższego” i tych bez “języka”. Obie grupy mają część wspólną więc zostanie kilkunastu delikwentów do zaproszenia na rozmowę, z których może 3 będzie odpowiednich. Papier przydaje się we wstępnej selekcji, oczywiście jeśli ktoś jest wybitnie zdolny i ma duże doświadczenie to zapewne przejdzie ten etap, ale nie zmienia to faktu, że ma trudniej. Pracodawca nie może rozmawiać z każdym, bo musiałby zatrudnić kolejnych pracowników tylko do gadania z kandydatami, a to też koszt.

Świetny artykuł, zgadzam się w 100%. W końcu – jak to mówią – “głowa to nie śmietnik”..

“Jeśli jesteśmy już przy profesorach – często jest tak, że zamiast Cię uczyć w stylu “patrz jakie to proste” to Ty raczej spotkasz się z nauczaniem w stylu “patrz jaki jestem mądry”.”

Prawie cytat z Grębosza :D. Tylko w drugą stronę xP.

ciekawy wpis, ale jednak nie w pełni trafiony – tu nie chodzi o studia, ale o cały system edukacji informatyków. podam samego siebie za przykład:

komputer miałem w wieku około 12-13 lat, a w tym wieku wiele osób miało jakieś pojęcie o programowaniu. ja nie wiedziałem, nic. był windows i były gry na niego. Mimo wszystko zdecydowałem się pójść do liceum do klasy o profilu matematyczno-informatycznym. powodem całej decyzji by moje przyszłe życie związać z programowaniem, była przemożna chęć tworzenia, do którego jako narzędzie wybrałem właśnie komputer. swoją drogą to jest jakaś paranoja, by w wieku około 16 lat, tuż po g*wnianym gimnazjum na prowincji (by nie napisać na zad*piu) podejmować decyzję wiążące na całe życie… ale na szczęście ludzie od oświaty przewidzieli to i potrafili skorygować to;) na profilu mat-inf. miałem przez 2 lata technologię informatyczną (czytać: office, wormsy, cs, ut) i dopiero na 3 roku (*fanfary*) informatykę… w sumie nie wyniosłem nic (wielkiego) z liceum w sprawie informatyki – nauczyciel (spoko gość) umiał tylko pascala i właśnie ten język się przerabiało jako “podstawa na studiach” hehe.
deklaracja wybieranych przedmiotów na maturę odbywa się oczywiście w 3 klasie w wrześniu/październiku, na początku “przygody” z “informatyką”. młody człowiek idąc na taki kierunek myśli, że “nauczę go” – i właśnie tu jest cały pies pogrzebany – nikt Cię niczego nie nauczy z dziedziny informatyki, tego samemu się trzeba uczyć. pamiętam, że na własną rękę próbowałem się czegoś o pascalu na uczyć, pamiętam też pierwsze problemy “nie do przebrnięcia samemu” i teraz widzę, że były jak najbardziej do przebrnięcia wystarczyło jedynie nie poddawać się i uczyć się – jednak do póki myśl, “że ktoś czegoś nas nauczy” krąży po głowie – nie mamy szans by cokolwiek pojąć. wynikiem liceum była matura – pisałem ją z matmy i z infy. Matura z informatyki to była porażka tak materiałowa, jak i jeśli chodzi o mój wynik (który pozwolę sobie przemilczeć ;P) pisząc ją na pascalu, gdy inni robili to w C, było czuć różnicę, a zawieszenie windowsa w środku najdłuższego programu w prowadziło mnie jedynie w stan biernej akceptacji świata – takiej małej nirvany… oczywiście na studia się dostałem, dzięki przyzwoicie zdanej matmie, ale jednak z infy to człowiek tak na prawdę nic nie umiał ;)

pod sumując gimnazjum – tylko dzięki fajnemu nauczycielowi człowiek poznawał jakieś algorytmy na przykładzie schematów blokowych, ale do jasnej… byłem wtedy 14-letnim debilem, bez żadnej świadomości świata… liceum – oczywiście nie żałuje wyboru – dobrze przygotowali do matury nawet takiego lenia jak ja, ale kwestię programowej informatyki, wolę przemilczeć… komentarzem do naszych szkół średnich jest to, że koleżanka z mojego profilu pisała maturę z chemii i biologi ;)

brak jakkolwiek przemyślanego planu edukacji informatyków – i taka jest prawda odnośnie naszej oświaty ;/ w swoim życiu jedynego co żałuję to tego, że tak późno zacząłem programować.
Aby po maturze, wyjść ze szkoły i umieć programować, to trzeba urodzić się w domu informatyka ;) jeśli się urodziłeś w małym podkarpackim mieście, przez pierwsze lata życia komputer to był “łał” (wolę nie pisać wow :P) to już na starcie masz taką kotwicę u nogi, że tylko pozbywszy się myśli, że “ktoś Cie czegoś nauczy” można coś osiągnąć…

przejdźmy teraz do tych nieszczęsnych studiów:
dostałem się na UJ, oczywiście na informatykę, czego wynikiem było, to że wreszcie nauczyłem się czegoś z programowania. na zajęciach z C co tydzień, była kartkówka i do tej pory twierdzę, że tylko w ten sposób można nauczyć kogokolwiek podstaw programowania;) to właśnie na przełomie liceum i 1 roku studiów, poczułem prawdziwą radość z dobrze napisanego programu – z tego co pamiętam jedno z najmilszych przeżyć z mojego jeszcze dość krótkiego życia. Do końca życia będę pamiętał jak oddawałem projekt zaliczeniowy z Języka C. Zacząłem ją pisać czwartek o 19, w piątek (następnego dnia) o 10 był termin oddawania projektów. do tej pory jedyne co miałem to dość ulotne notatki jak ma wyglądać mój program. zarwałem całą noc, z wymaganych 200 linii kodu zrobiłem 400, wreszcie nauczyłem się w pełni posługiwać wskaźnikami w czystym C, oraz zrozumiałem o co chodzi z “trybem zombie”. ostanie poprawki wprowadzałem prezentując program. ponieważ jeszcze nie potrafiłem posługiwać się unixami, wszystko pisałem pod vistą (poroniony pomysł swoją drogą) i gdy prowadzący skompilował program pod debianem z odpowiednimi flagami, spodziewaliśmy się (obaj) kaskady warnów, z której pojawiły się 3 – 2razy zapomniałem usunąć deklarację zmiennej testowej, oraz (bodajże) zadeklarowałem zmienna FILE pod jakimś operatorem. W momencie gdy prowadzący zapytał się mnie, czy już wcześniej programowałem, odpowiadając, że w sumie nie, czułem naprawdę dziką radość.
dlaczego o tym piszę? ponieważ, właśnie wtedy (lub gdy się obudziłem po następnych 6h) zrozumiałem, że tylko ucząc się samemu mogę coś osiągnąć.

niestety o ile z przedmiotów informatycznych miałem 5.0 to oblałem matkę i logikę ;)
od następnego roku studiuję na agh, jest tu znaczniej luźniej pod względem zdawalności, tym sposobem wprowadziłem dualizm moich ocen – przedmioty informatyczne 4.0-5.0 (raz 6.0 ^^) oraz reszta – byle 3.0
jeśli zastanawia was to czy ma to jakikolwiek sens to odpowiem, że jest to słuszne pytanie. ogólnie to “nie ma sensu kupować kredensu”, ja studiując odrabiam czas “stracony” w dziedzinie informatyki poza tym świetnie się bawię z przyjaciółmi ;)

wiem tylko tyle, że prawdziwą pasją można wywalczyć to co się chce, i pomimo tracenia czas na po “zbędne” przedmioty, można się wiele nauczyć – głównie od samego siebie, rozbijając swój kod na najdrobniejsze elementy i studiując kompilator. większość osób idących na studia (np na kierunek informatyki, ale nie tylko) nie zdaje sobie sprawę, z tego co będzie na nich robił, sądząc, że ktoś go czegoś nauczy. inaczej ma się sprawa z ludźmi, którzy wyborem studiów kierowali się swoja pasją, Ci zawsze znajdą jakąś pracę i nie jest to kwestia jakiegoś papierka, czy nie, a sposobu postrzegania tego co się robi i jak się to robi.
gdy tylko uznam, że wiem odpowiednio dużo, poszukam pracy jeszcze podczas trwania studiów, a to czy później z nich zrezygnuję, czy będę próbował pogodzić oba to tylko czas pokaże. póki co niech sen studiów trwa dalej ;)

ps. sry za lawinowe błędy ortograficzne, stylistyczne, ale piszę ten txt pod emocjonalnych zobligowaniem się do jak najszczerszej odpowiedzi, w czym tkwi również powód długości całej wypowiedzi ;)

Ciekawy wpis, masz wiele racji w tym co napisałeś, po prostu:
1) student nie wie po co chodzi na uczelnie
2) uczelnia nie wie po co chodzi tam student
3) nawet jeśli wiedzą po co student chodzi i czego student oczekuje, uczelnia to zawsze tylko uczelnia – trzeba samemu wszystko zrozumieć i przekompilować – a nic nie brać za pewnik.

Z częścią Twoich poglądów się zgodzę. Porządne studia ułatwiają Tobie zdobycie wiedzy. Sam piszesz, że większość studentów na zajęciach robi wszystko tylko nie uczy się. To nie jest chyba wina studiów tylko samych studentów. Przecież studia to czas zabawy i balang. Wielkie pretensje oczywiście do całego świata bo to profesorowie nie potrafią nauczyć. Sami chcą tylko efekty bez pracy. Nieważne czy uczyliby tylko praktycznego programowania jak studenci siedzieli by w necie zamiast klepać kod. Jak napisał Scout studenci często idąc na dany kierunek nie wiedzą co tam będą robić. Na każdym kierunku byłoby to samo. Studia nie mają Cię nauczyć, od tego jest szkoła, studia mają Ci pomóc w nauce. Na moim uniwerku informatyka była na 2 wydziałach. Na matematyce “czysta” informatyka, na fizyce stosowana. Ludzie z matmy zadowoleni bo są programistami tylko bardiej swiadomi narzekali, że pisali prace nie z informatyki tylko z matmy teoria grup i takie tam. A u nas praktyczne zastosowanie informatyki. Gdzie uzcyli Cie prawdziwego programowania. Po takich studiach informatycznych mamy koderów, a nie programistów.

Sporo studentów nie przychodzi po wiedzę tylko po papierek. Oni i tak sobie dadzą radę kombinując albo pracują jako sprzedawca itp, albo zwieją na zmywak. Życie szybko sprowadzi ich na ziemię. Przychodzą z papierami do pracy, w CV kilka paro literowych skrótów po certyfikatach, a gówno umieją. Po 3 miesiącach out i zdziwieni płaczą jaki to świat niesprawiedliwy. A sami nie wiedzą czym różni się router od bridge’a. Co z tego, że masz wiedzę jak nie umiesz jej stosować. Ale bez wiedzy nie będziesz miał czego stosować.

Piszesz, że obecnei gimnazjalista programuje lepiej niż niejeden student. Jak czegoś nie wie to szukasz w google. ODpowiedz sobie ilu takich 3-rocznych studentó szuka w google. Jak już szukają to nie sposobu na rozwiązanie problemu czy błędu tylko od razu gotowe rozwiązanie. Nie interesuje ich sposób rozwiązania i wiedza przez to zdobyta tylko sam efekt. Jak odpowiesz takiemu aby poszukał w dokumentacji albo spróbował takiego czy innego sposobu to jeszcze opierdzieli, że nie interesują go próby on chce tylko gotowy program. Tak więc to nie do końca wina studió raczej studentów.

Pozdrawiam
P.S.
Nie jestem programistą i nie pracuje w zawodzie związanym z komputerami.

Kamilu, mylisz studia ze szkołą średnią techniczną. Tego, o czym napisałeś, powinno moc sie uczyc w technikach informatycznych, nie na studiach ! Studia moim zdaniem nie sa kursem, po ktorym znajdziesz prace, a szkola, ktora rozwinie cie intelektualnie. Jesli probowales studiowac z nastawieniem – skoncze MIM, bede wypasionym programista to sie myliles.

Co z tego, ze studenci na wydziale informatyki nie znaja zaawansowanych kruczkow programowania w C++, fortranie i koniecznie 50-cioma innymi jezykami.
Jedni matematycy siedza i wymyslaja nowe przestrzenie, inni “matematycy” siedza i dodaja i mnoza kolumny z liczbami podrzucone przez ksiegowego.
Uniwersytety stworzone sa dla tych pierwszych (tworcow jezykow oprogramowania, tworcow nowych algorytmow) – ci drudzy (administratorzy~=stroze_parkingowi, programisci=kopacze_dolow) powinni fachu nauczyc sie w szkolach technicznych, czy na kursach (i nie umniejszam ich umiejetnosciom, kiedys jedni byli wyszkoleni do wymyslania algorytmow, inni wyszkoleni do przepisywania ich na karty perforowane.. razem zyli w symbiozie).

Tekst całkowicie prawdziwy i dla tego olałem studia, sam się uczętego czego potrzebuję, co się do pracy przyda, a studia by mnie tylko spowalniały.
Pozdrawiam :)

Ciekawy artykuł i do bólu prawdziwy. Muszę tylko zaznaczyć to, ze studia dają szansę poznać coś co może człowieka zainteresować. Nie nauczysz się programowania to fakt, ale możesz się zainteresować tym, jeśli nie miałeś wcześniej okazji. Jeśli się zainteresujesz, to w tym momencie zauważysz dobrą stronę studiowania. Niestety, dla większości ludzi studia to zdawanie sesji w terminie lub trochę po. Dla większości to nie jest rozwijanie zainteresowań. Prawda jest taka, że jeśli interesujesz się tym co studiujesz, to nie dość że zdajesz na lepsze oceny to jeszcze amsz z tego satysfakcję i możesz zostać wciagnięty w jakiś projekt badawczy czy czysto programistyczny. I to ejst własnie fajna sprawa, a że na koniec dostaniesz 3 literki do nazwiska to taki plusik do rozmów o pracę.
Studia dają szansę nauczenia się czegoś, ale to tylko od danej osoby zależy jak ona tą szans wykorzysta. Ja swoją szansę wykorzystuję. Gdyby nie studia, to nie miałbym możliwości brania udziału w wielu ciekawych projektach i szkoleniach, które sa organizowane przez moja uczelnię dla studentów.
No i warto brać udział w życiu studenckim, tym prawdziwym, w organizacjach studenckich. To daje mega doświadczenie i plusy na uczelni za aktywność i przyjaźnie na całe życie nieraz.
To tyle mojego wywodu :P