Kamil Grabowski Weblog

Istnieje język, dzięki któremu mogły powstać takie rzeczy jak UNIX, język ruby czy chociażby dokumenty RFC. Bez niego idea open source nie ma racji bytu. Od wielu lat jest inspiracją dla wielu programistów, ponieważ towarzyszy im od samego początku, czyli od narodzin czegoś co dziś nazywamy informatyką. Zgodzisz się ze mną, że warto znać język, który z powodzeniem był wykorzystywany 30 lat temu i będzie wykorzystywany przez jeszcze bardzo długi czas. Dobra wiadomość jest taka, że tego języka uczą na studiach, zła – że jak zwykle robią to do dupy, więc trzeba się go uczyć samemu.

Język angielski – bo o nim tu jest mowa jest teraz wszechobecny. Jest dosłownie wszędzie: w internecie, w dokumentacji, w książkach, a nawet w nazwach zmiennych w Twoich programach. To jest już standard, wspólny język, który dawno temu został zaakceptowany przez pionierów informatyki.

To zaskakujące, że język tak ważny dla każdego programisty jest tak chujowo nauczany praktycznie na każdej uczelni w Polsce. Angielski jest “odchamiaczem”, przedmiotem na który trzeba przyjść, odbębnić i wyjść. To straszne, ponieważ uważam, że dobra znajomość angielskiego jest dużo ważniejsza niż podstawowa znajomość fizyki czy matematyki na poziomie akademickim.

Z jednej strony angielskiego teraz uczy się już chyba w każdej podstawówce. W liceum również. Wychodzi się z założenia, że student, który przyszedł na studia świetnie zna angielski, poza tym studenta lepiej uczyć całkowania oraz liczb urojonych. Jako, że czy to jesteśmy na studiach dziennych, czy zaocznych to zawsze każdy wykładowca powie, że czasu na przerobienie materiału jest mało, a przecież każdy programista całkować musi umieć, bo bez całek żadnego programu przecież napisać się nie da. Skutkiem tego jest to, że zajęcia z angielskiego spychane są na bok i każdy je olewa.

Weźmy dla przykładu studia w trybie zaocznym. Mamy zjazd raz na dwa tygodnie, więc w semestrze mamy 8 zajęć z angielskiego po 1,5 godziny każda. Oczywistym jest, że przez taki czas nie da się nauczyć praktycznie niczego, przez co studenci olewają zajęcia. Lektorzy dolewają oliwy do ognia i podrzucają biednym studentom czytanki o tym jaki jest klimat na Majorce, czy też jaka jest historia zielonych wiewiórek. Ci bardziej “trendi” puszczą coś science (w końcu to studia informatyczne), więc poczytasz sobie o tym co Pani Krysia myśli o internecie i że @ (małka) jest używana w poczcie e-mail.

Do tego wszystkiego przyjdzie kolokwium, więc masz kolejną motywację do nauki angielskiego – uczenie się nowych słówek, ponieważ musimy mieć bogate słownictwo… więc uczymy się słówek w stylu (autentyczne kolokwium) futurolog, opieka nad dziećmi, bawół, błogosławieństwo, rak nerki. Jak o tym myślę, to aż się we mnie gotuje. Kurwa, na chuj na studiach (podobno) informatycznych uczyć o przyczynach zmiany klimatu na ziemi, czy o tym jak żyją ludzie na Syberii. Na chuj mi to? Jak będę chciał to wiedzieć, to poczytam na wikipedii, albo pójdę na jakąś antropologię, a nie informatykę.

Trzeba to zmienić! … tym bardziej, że lekcje angielskiego na prawdę można zrobić na wypasie.

No dobrze, ale skończmy z krytyką i zastanówmy się co możemy zmienić. Co możemy poprawić, aby było lepiej? Zacznijmy od tematyki. Jeśli jesteśmy na studiach informatycznych to uczmy informatyki, a nie politologii, turystyki czy medycyny. Lekcje angielskiego mogą zapełnić pewną dużą luką w programie studiów, a mianowicie historię informatyki oraz ciekawostki.

Pomyśl sobie, że zamiast czytać o tym jaki jest klimat na Majorce, będziesz czytał o tym z jakimi problemami musieli się zmierzyć Grady Boocha, Jima Rumbaugha oraz Ivara Jackobsona przy projektowania UML, albo jak Linus Torvalds pisał programy, które wyświetlały “aaaaaaa” i “bbbbbbb”, kiedy eksperymentował ze współbieżnością. Czy to nie było by ciekawsze, niż to co mamy teraz?

Takie historyjki są fajne i pouczające. Możemy poznać opinie innych ludzi, którzy musieli zmierzyć się z jakimś problemem i problem ten rozwiązali. Możemy uczyć się o historii informatyki, o tym jak powstają języki programowania oraz jak ich twórcy radzą sobie z problemem zachowania kompatybilności wstecz, gdy trzeba dodać do języka nowe funkcjonalności.

W parze z czytankami idzie nierozerwalnie słownictwo. Uczmy takich słów jak dziedziczenie, stos, kolejka, utrzymywać, naprawiać, rozwijać zamiast rak płuc, prostata, błogosławieństwo, czy aborcja. Słownictwo typowo informatyczne pomoże w czytaniu książek oraz dokumentacji. Do tego studenci będą wykorzystali angielski – do czytania dokumentacji, do komunikowania się na forach internetowych, do komentowania swojego kodu.

Studenci zamiast pisać o swoich wakacjach, niech piszą dokumentację. Zamiast uczyć się zamawiać jedzenie w restauracji, niech uczą się jak napisać zgłoszenie do supportu/helpdesku. Uczmy praktycznych rzeczy. Niech dostaną do czytania jakiś rozdział książki o programowaniu, niech uczą się czytać teksty typowo techniczne!

Teraz pytanie co z gramatyką, ale przecież co za różnica czy czasu past simple uczymy na przykładzie naszych ostatnich wakacji, czy historii jakiegoś języka programowania? Dla mnie nie ma żadnej różnicy, poza tym, że zajęcia będą dużo ciekawsze i co ważniejsze w 100% praktyczniejsze.

Kolejnymi z pozoru trudnymi do przeskoczenia problemami są lektorzy oraz podręczniki. Rektor przecież może powiedzieć, że nie ma na rynku lektorów przeszkolonych z informatyki oraz brak jest podręczników do języka angielskiego, które by uczyły na przykładzie informatyki. Poza tym, nie opłacalnym jest stworzenie takiego podręcznika, ponieważ klientem nie będzie wtedy każdy student, tylko student informatyki, co się wiążę z dużo niższą opłacalnością.

Prawda jednak jest taka, że jeśli lektorzy z powodzeniem mogą uczyć angielskiego na przykładzie bezrobocia w Argentynie nie mając przy tym dużej wiedzy z zakresu makroekonomii to tym bardziej mogą uczyć angielskiego na przykładzie informatyki, nawet gdy nie mają o informatyce pojęcia. Wiedzę zdobędą, jeśli będą czytać czytanki, które dają do czytania swoim studentom ;)))

Jeśli chodzi o podręczniki to tu sprawa też jest prosta. Na większości uczelni i tak wszyscy jadą na kserówkach i w dupie mają podręczniki. Program nauczania też czasem mam wrażenie jest taki, że na jaki pomysł wpadnie lektor to taki temat będzie na zajęciach – byle by past simple nauczyć.

Co najzabawniejsze, wiele osób uważa, że studia nie mają nas uczyć typowo praktycznego rzemiosła, tylko mają nam pokazać drogę oraz metody “studiowania”, czyli tego jak samemu się uczyć. Paradoksalnie jednak nauka języka, w którym to informatyka zapisała większość stron w wielkiej księdze zwaną historią jest robiona na odpierdol się.

Ciekawi mnie również to, czy jest jakiś związek pomiędzy tym, że większość dostępnej wiedzy informatycznej jest zapisana w języku angielskim, a ten język jest podstawowym językiem w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstały takie rzeczy jak system unix, czy język C.

Ucz się angielskiego, bo czarnej dupie będziesz bez niego!